Klik op het artikel van uw keuze:

‘De kinderen terug op straat zetten, dat nooit’

WILLEMSTAD- Een achtertuin met twee gebouwen, meer is het niet. Hier, in Souax, de arme buitenwijk van Curaçao, vangen Rendy Speranza en medewerkers elke dag ongeveer tachtig kinderen op. Kinderen en ouders zijn zeer enthousiast dat er in Souax eindelijk iets gedaan wordt aan naschoolse opvang.

De stichting ‘Un Man pa Hubentut Souax’, ‘geef de jeugd een hand’, is sinds een jaar bezig met naschoolse opvang in de wijk Souax. Voorzitter Rendy Speranza (50) en Nardha Jansen (40) hebben samen het project opgezet. Zij werkten beiden op een internaat voor jongens in Soto.

Speranza woont zelf al 23 jaar in Souax. Al heel lang wilde hij iets in zijn eigen wijk opzetten. ,,Ik zag kinderen rondlopen op straat, terwijl er helemaal niks in de wijk voor hen gebeurde. Ik zag hoe kinderen in de leeftijd van 4 tot 17 jaar geen enkel respect toonden voor mensen. ‘Wat kunnen we doen?’, vroeg ik me af. Toen zijn we in 2003 begonnen met een vakantieplan, waarin we zorgden voor opvang van de kinderen tijdens de vakantie. Kinderen en ouders waren zo enthousiast dat ze vroegen of er niet meer gedaan kon worden.’’

,,Op 4 november 2003 waren de officiële statuten klaar.’’ aldus de bevlogen Speranza, die zelf een mbo-opleiding voor inrichtingswerk heeft gedaan. ,,Toen hebben we contact gezocht met instanties die zich bezighouden met naschoolse opvang. Helaas hebben verschillende organisaties geen geld voor ons, we doen dus alles op dit moment vrijwillig.’’

De opvang is geregeld in de achtertuin van Speranza. ,,Ik had een soort timmerwinkel, die we hebben omgebouwd tot ruimte om kinderen op te vangen. We hebben nu ook een plan om iets meer uit te breiden. Ik heb er laatst een gebouwtje bij gebouwd, speciaal voor de kleuters. Ook moeten er meer toiletten komen, want één toilet voor tachtig kinderen is eigenlijk te weinig.’’

Un Man pa Hubentut Souax doet meer dan alleen opvang. ,,We willen dat de kinderen van van alles en nog wat iets weten. En we proberen zoveel mogelijk te streven naar een thuissituatie. Iedereen heeft elke dag een taak, de kinderen moeten vegen of de afwas doen. Dat is heel belangrijk, want de kinderen kennen dat niet.

Huiswerkbegeleiding kregen ze al helemaal nooit. Hier gebeurt dat wel, door vrijwilligers die overdag voor de klas staan. Kinderen houden nu ook rekening met elkaar. Ze moeten leren dat ze allemaal zichzelf mogen zijn, maar dat ze daarbij wel rekening moeten houden met elkaar.’’

‘Geef de jeugd een hand’ heeft verschillende programma’s, zoals muziekles, drama en dansles. ,,En we zijn twee keer per week bezig met verschillende vormingsactiviteiten. Zo hebben we een keer bezoek gehad van de vuilophaaldienst en een strijkkwartet. Voor veel kinderen was het strijkkwartet het eerste contact met klassieke muziek. Het is ook goed als de kinderen praten met mensen met een handicap. Het is heel vormend, de kinderen weten precies wat er allemaal in de maatschappij gebeurt. Projecten willen gelukkig wel meewerken als ik ze uitleg waar het voor is.’’

Vol trots laat Speranza foto’s zien van een bezoek van de ambulance, de brandweer, de politie en het strijkkwartet. Ook zijn er blinden en doven op bezoek geweest. Er zijn vrolijke foto’s te zien van dagjes naar het strand en boottochtjes. Het vervoer, ongeveer 150 gulden, kwam echter wel voor rekening van Speranza zelf. Het liefst zou Speranza de kinderen ook willen leren om met computers om te gaan, maar daarvoor zijn natuurlijk computers nodig. Plannen zijn er ook om oudere kinderen te ondersteunen bij handenarbeid.

Fundashon Un Man pa Hubentut Souax heeft als doelstelling: ,,Opvang van leerlingen na schooltijd en het zorgdragen voor vorming en educatie, onder meer op sociaal-emotioneel gebied op een zodanige wijze dat het een bijdrage levert aan de noodzakelijke persoonlijkheidsontwikkeling en zelfontplooiing.’’ Een vrijwilliger: ,,De situatie op Curaçao lijkt voor veel mensen uitzichtloos en zorgt voor een negatieve spiraal. Juist de jeugd moet behoed worden voor deze vicieuze cirkel. De jeugd heeft een extra begeleidende hand nodig om een positieve stap in die toekomst te kunnen zetten. De naschoolse opvang biedt nu deze mogelijkheden, zodat de jeugd niet uit verveling in de criminaliteit hoeft te belanden.’’ Een aantal mensen, uit onder andere het bedrijfsleven, maakt deel uit van het stichtingsbestuur en ondersteunt het werk en geeft advies.

Om de twee maanden heeft de stichting een vergadering met de ouders. Speranza: ,,De opkomst was in het begin 20 procent, maar inmiddels 60 procent, daar ben ik erg blij mee. Wij kunnen met de ouders praten over wat wij doen en welke regels wij stellen. Daar kunnen ouders dan op door gaan.’’

Volgens Speranza zijn de kinderen erg enthousiast. ,, Ze vinden het leuk om hier te komen, er is eindelijk iets voor hen te doen. Als ze klaar zijn met hun huiswerk, kunnen ze gewoon gaan spelen. Ze zijn rustig en spelen graag met elkaar. Het is een zeer gemengde groep met jongens en meiden van vier tot zeventien jaar.’’

Inmiddels heeft ‘de achtertuin van Speranza’ zelfs een soort buurtfunctie gekregen. ,,’s Avonds en ’s morgens komen gepensioneerden langs om koffie, die we met z’n allen betalen, te drinken en gezellig samen te zijn. Zij helpen ook mee, met opruimen of andere dingen. Het gebouw heeft inmiddels de functie van een buurthuis gekregen.’’

Speranza is full-time bezig met zijn project in Souax. ,,Geld haal ik bij elkaar door af en toe wat bij te klussen, bijvoorbeeld door het repareren van meubels, maar daar heb ik de laatste tijd helemaal geen tijd meer voor.’’ Volgens de voorzitter heeft de opvang dringend geld nodig. ,,We hebben ook al geld aangevraagd bij de AMFO (Antilliaanse MedeFinancieringsOrganisatie), want we maken nogal wat kosten, zoals stroom, water en telefoon. Ouders betalen vijf gulden per maand.’’

Speranza houdt echt van de kinderen. ,,Ik ben er dag en nacht mee bezig. Ik voel me echt nodig. Mijn hart ligt bij de kinderen hier. En ouders kennen mij ook, dus ze voelen zich safe dat de kinderen hier zijn. Elke dag ga ik lekker even met ze volleyballen, voetballen of domino spelen. Ik ben geen groepsleider die aan de kant zit.

Kinderen weten nu tenminste hoe een politiewagen of ambulance eruit ziet. Zoiets leren ze niet op school. Je moet deze kinderen over een paar jaar eens terugzien, dan zal je merken waar ze allemaal kennis van hebben gekregen.’’

Speranza en zijn medewerkers gaan er voor. ,,Al hebben we groot gebrek aan geld en materialen, de kinderen terug op straat zetten, dat nooit.’’

(Hanna Flipse, Antilliaans Dagblad, 20 november 2004)

Een mooi cadeau

Fundashon Un man pa hubentut Souax herdacht onlangs de oprichting van een jaar geleden. De stichting is gevestigd in de wijk Souax en richt zich op de naschoolse opvang van kinderen in de leeftijd van vier tot en met zeventien jaar. De kinderen komen uit de wijken Souax, Gato en Seru Kandela. Het 1-jarig bestaan is bijzonder omdat de organisatie geen structurele steun van de overheid krijgt en hoofdzakelijk functioneert op giften van particulieren en bedrijven. De naschoolse opvang kampt met een ernstig tekort aan vrijwilligers en roept mensen op zich aan te melden. Tot grote vreugde mochten de voorzitter en secretaris van de Fundashon Un man pa hubentut bij de afsluiting van het onlangs gehouden RBTT Bleu Marlin Toernooi een mooi cadeau van 2000 gulden ontvangen van organisator Curaçao Yacht Club.

(Amigoe, maart 2005)